شعر فارسی

شهریار ( ویلن تاجبخش)

شنیده ام که به شاهان عشق بخشی تاج         به تاج عشق تو من مستحقم و محتاج

تو تاج بخشی و من شهریار ملک سخن             به دولت سرت از آفتاب دارم تاج

کمان آرشه زه کن که تیر لشگر غم                    بر آن سر است که از قلب ما کند آماج

اگر که سالک عشقی به پیر دیر گرای                 که گفته اند قمار نخست با لیلاج

به پای ساز تو از ذوق عرش کردم سیر               که روز وصل تو کم نیست از شب معراج

زبان شعر نیالوده ام به مدح کسی                    ولیک ساز تو از طبع من ستاند باج

به تکیه گاه تو ای تاجدار حسن و هنر                سزد ز سینه سیمین سریر مرمر و عاج

به قول خواجه گر از جام می کناره کنم               به دور لاله دماغ مرا کنید علاج

به روزگار تو یابد کمال موسیقی                       چنانکه شعر به دوران شهریار رواج

+ حسن شیرازی ; ٧:٥۳ ‎ب.ظ ; یکشنبه ٢٧ تیر ،۱۳۸٩
    پيام هاي ديگران ()   

شهریار (غزل)

مه من هنوز عشقت دل من فکار دارد       تو یکی بپرس از این غم که به من چه کار دارد

نه بلای جان عاشق شب هجرتست تنها  که وصال هم بلای شب انتظار دارد

تو که از می جوانی همه سرخوشی چه دانی   که شراب ناامیدی چقدر خمار دارد

نه به خود گرفته خسرو پی آهوان ار من     که کمند زلف شیرین هوس شکار دارد

مژه سوزن رفو کن نخ او ز تار مو کن          که هنوز وصله دل دو سه بخیه کار دارد

دل چون شکسته سازم ز گذشته های شیرین  چه ترانه های ه محزون که به یادگار دارد

غم روزگار گو رو پی کار خود که ما را        غم یار بی خیال غم روزگار دارد

گل آرزوی من بین که خزان جاودانیست    چه غم از خزان آن گل که ز پی بهار دارد

دل چون تنور خواهد سخنان پخته لیکن    نه همه تنور سوز دل شهریار دارد

+ حسن شیرازی ; ٧:٥٢ ‎ب.ظ ; یکشنبه ٢٧ تیر ،۱۳۸٩
    پيام هاي ديگران ()   

پروین اعتصامی (قصیده)

ای کنده سیل فتنه ز بنیادت                 وی داده باد حادثه بر بادت

در دام روزگار چرا چونان                       شد پایبند، خاطر آزادت

تنها نه خفتن است و تن آسانی           مقصود ز آفرینش و ایجادت

نفس تو گمره است و همی ترسم        گمره شوی، چو او کند ارشادت

دل خسرو تن است، چو ویران شد         ویرانه‌ای چسان کند آبادت

غافل بزیر گنبد فیروزه                          بگذشت سال عمر ز هفتادت

بس روزگار رفت به پیروزی                    با تیرماه و بهمن و خردادت

هر هفته و مهی که به پیش آمد            بر پیشباز مرگ فرستادت

داری سفر به پیش و همی بینم            بی رهنما و راحله و زادت

کرد آرزو پرستی و خود بینی                 بیگانه از خدای، چو شدادت

تا از جهان سفله نه‌ای فارغ                  هرگز نخواند اهل خرد رادت

این کور دل عجوزهٔ بی شفقت              چون طعمه بهر گرگ اجل زادت

روزیت دوست گشت و شبی دشمن       گاهی نژند کرد و گهی شادت

ای بس ره امید که بربستت                  ای بس در فریب که بگشادت

هستی تو چون کبوتر کی مسکین         بازی چنین قوی شده صیادت

پروین، نهفته دیویت آموزد                      دیو زمانه، گر شود استادت

+ حسن شیرازی ; ٧:٥٠ ‎ب.ظ ; یکشنبه ٢٧ تیر ،۱۳۸٩
    پيام هاي ديگران ()   

سعدی (غزل)

ساقی بده آن کوزه یاقوت روان را                یاقوت چه ارزد بده آن قوت روان را

اول پدر پیر خورد رطل دمادم                       تا مدعیان هیچ نگویند جوان را

تا مست نباشی نبری بار غم یار                آری شتر مست کشد بار گران را

ای روی تو آرام دل خلق جهانی                  بی روی تو شاید که نبینند جهان را

در صورت و معنی که تو داری چه توان گفت  حسن تو ز تحسین تو بستست زبان را

آنک عسل اندوخته دارد مگس نحل             شهد لب شیرین تو زنبورمیان را

زین دست که دیدار تو دل می‌برد از دست    ترسم نبرم عاقبت از دست تو جان را

یا تیر هلاکم بزنی بر دل مجروح                 یا جان بدهم تا بدهی تیر امان را

وان گه که به تیرم زنی اول خبرم ده            تا پیشترت بوسه دهم دست و کمان را

سعدی ز فراق تو نه آن رنج کشیدست        کز شادی وصل تو فرامش کند آن را

ور نیز جراحت به دوا باز هم آید                   از جای جراحت نتوان برد نشان را

+ حسن شیرازی ; ٧:٤۸ ‎ب.ظ ; یکشنبه ٢٧ تیر ،۱۳۸٩
    پيام هاي ديگران ()   

سعدی (غزل)

چه کند بنده که گردن ننهد فرمان را              چه کند گوی که عاجز نشود چوگان را

سروبالای کمان ابرو اگر تیر زند                    عاشق آنست که بر دیده نهد پیکان را

دست من گیر که بیچارگی از حد بگذشت     سر من دار که در پای تو ریزم جان را

کاشکی پرده برافتادی از آن منظر حسن       تا همه خلق ببینند نگارستان را

همه را دیده در اوصاف تو حیران ماندی         تا دگر عیب نگویند من حیران را

لیکن آن نقش که در روی تو من می‌بینم      همه را دیده نباشد که ببینند آن را

چشم گریان مرا حال بگفتم به طبیب           گفت یک بار ببوس آن دهن خندان را

گفتم آیا که در این درد بخواهم مردن            که محالست که حاصل کنم این درمان را

پنجه با ساعد سیمین نه به عقل افکندم      غایت جهل بود مشت زدن سندان را

سعدی از سرزنش خلق نترسد هیهات        غرقه در نیل چه اندیشه کند باران را

سر بنه گر سر میدان ارادت داری                 ناگزیرست که گویی بود این میدان را

+ حسن شیرازی ; ٧:٤٧ ‎ب.ظ ; یکشنبه ٢٧ تیر ،۱۳۸٩
    پيام هاي ديگران ()   

حافظ (غزل)

خمی که ابروی شوخ تو در کمان انداخت             به قصد جان من زار ناتوان انداخت

نبود نقش دو عالم که رنگ الفت بود                  زمانه طرح محبت نه این زمان انداخت

به یک کرشمه که نرگس به خودفروشی کرد        فریب چشم تو صد فتنه در جهان انداخت

شراب خورده و خوی کرده می‌روی به چمن         که آب روی تو آتش در ارغوان انداخت

به بزمگاه چمن دوش مست بگذشتم                 چو از دهان توام غنچه در گمان انداخت

بنفشه طره مفتول خود گره می‌زد                     صبا حکایت زلف تو در میان انداخت

ز شرم آن که به روی تو نسبتش کردم               سمن به دست صبا خاک در دهان انداخت

من از ورع می و مطرب ندیدمی زین پیش          هوای مغبچگانم در این و آن انداخت

کنون به آب می لعل خرقه می‌شویم                 نصیبه ازل از خود نمی‌توان انداخت

مگر گشایش حافظ در این خرابی بود                 که بخشش ازلش در می مغان انداخت

جهان به کام من اکنون شود که دور زمان            مرا به بندگی خواجه جهان انداخت

+ حسن شیرازی ; ٧:٤٦ ‎ب.ظ ; یکشنبه ٢٧ تیر ،۱۳۸٩
    پيام هاي ديگران ()   

حافظ (غزل)

 
ای شاهد قدسی که کشد بند نقابت                 و ای مرغ بهشتی که دهد دانه و آبت

خوابم بشد از دیده در این فکر جگرسوز               کاغوش که شد منزل آسایش و خوابت

درویش نمی‌پرسی و ترسم که نباشد                اندیشه آمرزش و پروای ثوابت

راه دل عشاق زد آن چشم خماری                    پیداست از این شیوه که مست است شرابت

تیری که زدی بر دلم از غمزه خطا رفت               تا باز چه اندیشه کند رای صوابت

هر ناله و فریاد که کردم نشنیدی                      پیداست نگارا که بلند است جنابت

دور است سر آب از این بادیه هش دار               تا غول بیابان نفریبد به سرابت

تا در ره پیری به چه آیین روی ای دل                 باری به غلط صرف شد ایام شبابت

ای قصر دل افروز که منزلگه انسی                    یا رب مکناد آفت ایام خرابت

حافظ نه غلامیست که از خواجه گریزد               صلحی کن و بازآ که خرابم ز عتابت

+ حسن شیرازی ; ٧:٤٢ ‎ب.ظ ; یکشنبه ٢٧ تیر ،۱۳۸٩
    پيام هاي ديگران ()